«Φοβάσαι, πραγματικά φοβάσαι..όχι να δεις, όχι να γευτείς, ούτε να ζήσεις. Φοβάσαι να νιώσεις, να αφεθείς, να δοθείς σε κάτι που δεν θα είναι περαστικό, δεν θα είναι απλά ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα, ένα χάδι. Φοβάσαι να νιώσεις, φοβάσαι να δώσεις κάτι από εσένα, ολόκληρο το είναι σου αν χρειαστεί και μένεις απαθής, μισός, αδιάφορος. Κοιτάς την επιφάνεια, σου αρκεί να βλέπεις τον αφρό, σου αρκεί να μένεις σε ότι γυαλίζει και δεν τολμάς να δεις τι κρύβεται από κάτω. Φοβάσαι να εξερευνήσεις, φοβάσαι να τολμήσεις. Μένεις απλός θεατής κι η ομορφιά του βυθού σε προσπερνάει. Όμως, μέχρι πότε; Σκέφτηκες άραγε ότι λάθος πράγματα φοβάσαι; Θα είσαι κι εσύ άλλος ένας που δεν τόλμησε να ταξιδέψει στο πέλαγος. Εξάλλου σου αρκούσε πάντα μια μικρή ρηχή θάλασσα…κι αυτό είναι που πρέπει να φοβάσαι τελικά!»