Ας ενημερώσουμε σήμερα όλοι όσους μπορούμε.
Ένας άνθρωπος καταστράφηκε
από παιδί, γιατί το σύστημά μας, η ευνομούμενη πολιτεία μας, η καλογυαλισμένη
κοινωνία μας, η άψογη δημοκρατία μας, επιβιώνει χώνοντας κάτω από το χαλί ανθρώπους
Κι εμείς συνένοχοι. Ασυνείδητοι θεατές, ανθρωποφάγοι τηλεθεατές. Περήφανοι
ψηφοφόροι, ρουφιάνοι του συναδέλφου, υπηρέτες του αφεντικού, δούλοι του
lifestyle της διαφήμισης· εξοργισμένοι με το αντικανονικό, αδέκαστοι στο
παραπάτημα του όποιου «άλλου», πρόθυμοι να τρικλοποδιάσουμε και να πετάξουμε έξω
άλλον έναν ανταγωνιστή στο αγώνα για το
ξεροκόμματο και την LCD 39".
Ξύπνα αδερφέ, άνθρωπε, νιώσε τί είσαι.
Τσάκισέ τους με την ανθρωπιά σου, δυνατά· πιό σκληρά από καδρόνι που ξέρουν να
διαχειριστούν είναι τα χαμόγελα και τ' αγγίγματα που δεν ξέρουν. Αν αγγίξεις
έναν φυλακισμένο, αν πιάσεις κουβέντα μ' έναν κολασμένο, αν φιλήσεις ένα χαμένο κορμί. Τότε τους έσπασες το φράγμα, τότε βγήκες στο αντίθετο ρεύμα, τότε γκρέμισες αυτό που χτίζανε μέσα
σου.
Πέρασε, ύστερα και πάει.
Τέλειωσέ τους, σε παρακαλώ,
σε παρακαλούμε.
Η Χριστίνα, η Κωνσταντίνα, ο Θεοδόσης, ο
Νίκος, ο Γιάννης, η Μαρία, η Νίκη,
οι όλοι
σου.
Ας
αφιερώσουμε σήμερα τα blog, το twitter, το facebook, ό,τι άλλο έχει ο καθένας
στην Χριστίνα που έχει χάσει πιά κάθε θέληση για ζωή. Διόρθωση: της κλέψανε κάθε θέληση. Ας μιλήσουμε παντού
για την Χριστίνα· στο δρόμο, στις δουλειές, στις πορείες τ'
απόγευμα.
Δεκατεσσάρων χρονών δεν μπαίνει άνθρωπος σε φυλακή. Δεν
σκοτώνεις έτσι ένα παιδί. Παρά μόνο στην Δημοκρατία
που θεωρεί εσωτερικό εχθρό
τον νέο, το παιδί, τον αλλιώτικο και τον σκοτώνει με πρόγραμμα. Με σφαίρες
μπάτσων, με ναρκωτικά ή με φυλακές. Πάντα εκεί γύρω· στα
δεκατέσσερα-δεκαπέντε-δεκάξι.
Αφήστε την. Φτάνει. Την καταστρέψατε.
Αφήστε την.
Αφήστε την να δούμε μήπως προφταίνουμε ακόμα να την πείσουμε
να αγαπήσει τον εαυτό της. Πίσω, σκυλιά.
Πίσω στο κοινοβούλιό σας· να προλάβετε να παραγράψετε τους εαυτούς σας.
στη φυλακή μπήκε κρατώντας μια
κούκλα.
ήταν 14
χρονών.
ο
μπαμπάς, οι θείοι και οι θείες στη φυλακή για ουσίες.
η μαμά εξαφανισμένη από
καιρό.
η
γιαγιά έχει μαζέψει ένα κάρο εγγόνια στην αυλή της
δεν είχε παπούτσια και της έδωσαν να φορέσει
κάτι ψηλοτάκουνες γόβες.
και έτσι
παιδική ηλικία δεν έχει…
και μετά χάθηκε στο
σύστημα.
δεν ξέρει να διαβάζει και να
γράφει.
η εκπαίδευση στη
φυλακή είναι προνόμιο.
στο σχολείο της φυλακής δεν
γίνονται δεκτές οι χρήστριες.
χρήση δεν κάνει βέβαια.
δεν έχει τα
λεφτά.
της δίνουν όμως
ηρεμιστικά.
και έτσι,
σχολείο δεν έχει…
απόπειρες, απόπειρες,
απόπειρες
επικοινωνεί τον πόνο της με
απόπειρες αυτοκτονίας
το
αριστερό της χέρι είναι τελείως παραμορφωμένο από τα κοψίματα
τις τομές στο υπόλοιπο σώμα
δεν κατάφερα να τις μετρήσω
κακότεχνες ουλές από χειρουργικές
επεμβάσεις
λες και έσφαζαν
κοτόπουλο
στα διάφορα
νοσοκομεία που την οδηγούσαν
και έτσι
υγεία δεν έχει…
μου
τηλεφωνεί συχνά θυμωμένη
άλλοτε με εμπιστεύεται, άλλοτε
όχι
με μεγάλο αγώνα έφτασε
στην υφ’όρων απόλυση
παρέμενε έγκλειστη μέχρι να
ολοκληρωθούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες
και εμείς είχαμε ξαμοληθεί να οργανώσουμε το
μετά…
αλλά ακόμα δεν πίστευε ότι θα
βγει
και έτσι
πίστη δεν έχει…
πριν μια
βδομάδα άρχισε να αρνείται τη φαρμακευτική αγωγή
ήταν
εμπύρετη
από μια επέμβαση
αφαίρεσης
μιας από τις (πολλές) βελόνες
που «έκρυψε» μέσα στο σώμα της
τότε ανασύρθηκε (από ποια
συρτάρια;
μια παλιά ερήμην
καταδίκη
για απόπειρα
κλοπής το 2004
όταν ήταν 16
χρονών
δικάστηκε ως
ενήλικη
καταδικάστηκε σε τέσσερις
μήνες φυλάκιση
ενώ ήταν ήδη
έγκλειστη
αλλά δεν την ενημέρωσε
κανείς
δεν είχε άλλωστε
δικηγόρο τότε
είπαμε, χαμένη στο
σύστημα
η Χριστίνα βγήκε
εκτός εαυτού
και έτσι
εαυτό δεν έχει…
έκοψε πάλι
τις φλέβες της
αντιστάθηκε στη
βοήθεια
για τον
αυτοτραυματισμό έχει πειθαρχική ποινή
αλλά
ελευθερία δεν έχει…
|
