28 συγγραφείς από 19 χώρες στο Πρώτο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου

Αυτά τα µεγάλα θέµατα συζητούν επτά ξεχωριστοί συγγραφείς, οι οποίοι συναντιούνται στις σελίδες των «ΝΕΩΝ» µε αφορµή το Πρώτο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου που άρχισε χθες µε τη συµµετοχή 18 ποιητών και 10 πεζογράφων από 19 χώρες. Είναι ο µεξικανός πεζογράφος και ακτιβιστής, πρώην διπλωµάτης Οµέρο Αρίτζις, ο γάλλος κριτικός και µυθιστοριογράφος Πιερ Ασουλίν, ο τουρκοκύπριος ποιητής και καθηγητής δηµιουργικής γραφής Μεχµέτ Γιασίν, η βραβευµένη ελληνίδα µυθιστοριογράφος Ζυράννα Ζατέλη, η ελληνοκύπρια ποιήτρια, πεζογράφος, ζωγράφος και πρώην βιβλιοπώλισσα Νίκη Μαραγκού, η ρωσίδα ποιήτρια Βέρα Πάβλοβα και ο βραβευµένος περουβιανός µυθιστοριογράφος και χρονογράφος στα ερτζιανά Σαντιάγο Ρονκαλιόλο, που διασταυρώνουν τις απόψεις τους στη σηµερινή κοινή συνέντευξή τους. Αν και διαφωνούν σε πολλά, όλοι τους καταδικάζουν το µοντέλο του συγγραφέα-γκουρού και όλοι συµφωνούν πως η κρίση δεν τροµάζει τη λογοτεχνία!

Η σηµερινή ανθρώπινη συνθήκη, µας λένε, µπορεί να εκφραστεί ιδανικά µέσα από λογοτεχνικούς ήρωες όπως ο Αλεξ από το «Κουρδιστό πορτοκάλι» του Αντονι Μπέρτζες, η Κασσάνδρα και ο Οδυσσέας από τον Οµηρο, η Διδώ από τον Βιργίλιο και ο αφρικανός Οκόνκουο από το µυθιστόρηµα «Τα πάντα γίνονται κοµµάτια» του νιγηριανού Τσίνουα Ατσέµπε. Και βέβαια µέσα από έναν χαρακτήρα όπως ο απέραντα υποµονετικός στις δοκιµασίες, Ιώβ της Παλαιάς Διαθήκης. Σε αυτό συµφωνούν τόσο ο Ασουλίν, που ετοιµάζει µάλιστα µια βιογραφία του «ως πρόσχηµα για έναν στοχασµό πάνω στην αδικία, στο κακό, στην οδύνη, στην αγάπη του Θεού και στη δύναµη της µυθοπλασίας», όσο και ο Αρίτζις. «Δεν φτάνει ένας χαρακτήρας για να αποδώσει τη σύνθετη ανθρώπινη κατάσταση», εξηγεί ο Μεξικανός στα «ΝΕΑ». «Σκέφτοµαι λοιπόν τον Ιώβ, που υποµένει τον πόνο και τις ατυχίες της ζωής, σκέφτοµαι την Κασσάνδρα, µια περιφρονηµένη φωνή που κλαίει µέσα στην ερηµιά, τον Οκόνκουο που καταρρέει όταν καταστρέφεται ο πολιτισµός του, αλλά και τον Οδυσσέα, τον κατ’ εξοχήν κατεργάρη και παµπόνηρο που καταφέρνει να επιβιώνει».

Η Πάβλοβα από την πλευρά της διαλέγει την προδοµένη από τον έρωτα Διδώ, ο Γιασίν θεωρεί ότι χρειαζόµαστε όλους τους εµβληµατικούς χαρακτήρες για να συλλάβουµε τη σηµερινή πολυµορφία και η Ζατέλη υποστηρίζει ότι «αυτός ο χαρακτήρας τελεί εν σπέρµατι, όπως άλλωστε και η πέννα που θα τον δηµιουργήσει» και εύχεται «να είναι µια µεγάλη πέννα».

Ο Ρονκαλιόλο όµως µεταδίδει µια πιο σκοτεινή εικόνα. «Ζούµε» λέει, «σε έναν κόσµο απ’ όπου η αλήθεια απουσιάζει και όπου είναι πολύ δύσκολο να διακρίνεις το σωστό από το λάθος. Ετσι και ο Αλεξ του «…Πορτοκαλιού», που µε την ίδια άνεση σκοτώνει, βιάζει ή ακούει Μπετόβεν. Η κοινωνία του δεν πιστεύει πια στην ικανότητά της να πείθει τα µέλη της, οπότε το µόνο που µπορεί να κάνει γι’ αυτόν είναι να χειραγωγεί το µυαλό του. Κάτι που µοιάζει αρκετά ρεαλιστικό στις ηµέρες µας δεν νοµίζετε;».

Δείτε ζωντανά το πρώτο φεστιβάλ λογοτεχνίας στην Τήνο στο: www. tanea.gr/default. asp?pid=2&ct= 4&artid=4586882